بعد از ترک سیگار، از همان لحظهی شروع تا هفتهها، ماهها و سالهای بعد، تاثیرات و پیامدهایی در شما مشاهده میشود.
همین که سیگار را میخواهید ترک کنید، تازه حالا یک عالمه دغدغه در ذهن شما مرور میشود: با زندگی بعد از سیگار چه کار کنم؟
۱ شهریور ۱۳۹۹ · ⏱ ۱۲ دقیقه مطالعه · ✍️ حامد سلیمی
بعد از ترک سیگار، از همان لحظهی شروع تا هفتهها، ماهها و سالهای بعد، تاثیرات و پیامدهایی در شما مشاهده میشود.
همین که سیگار را میخواهید ترک کنید، تازه حالا یک عالمه دغدغه در ذهن شما مرور میشود: با زندگی بعد از سیگار چه کار کنم؟
برای رفتن به هر بخش، روی عنوانش بزن.

در هفتههای اول ممکن است سرفه کنید، بدخواب شوید، اشتهایتان عوض شود.
ماههای اول بعد از ترک سیگار، صدای نفس آدم هنوز خش دارد. یعنی وقتی نفس میکشید، کاملا مشخص است که نفسهایتان زبر و خشن است.

به ترک سیگار مثل یک جراحی روانی نگاه کنید.
کسی که جسمش را عمل میکند، هفتهها تحت مراقبت ویژه است. دامنه حرکتش محدود میشود. زندگیاش آهسته میشود.
شما هم فکر و ذکر سیگار را از ذهنتان بیرون کشیدهاید. طبیعی است که تا مدتی حرکت فکرها و چرخش احساساتتان کند شود. این یعنی ریکاوری، نه شکست.
احتیاج به یک رژیم فکری دارید تا ذهنتان را مدیریت کنید.
در این مدت از ذهنتان مراقبت ویژه بکنید. اگر لازم است مدتی پیش دوستان سیگاری نروید. اگر لازم است با شوخیهایی که دربارهی ترکتان میشود مقابله کنید.
وقتی یک نفر عمل آپاندیسیت میکند، پزشک جراح به او میگوید تا چند هفته اصلا غذاهای سنگین نخور، بیشتر مایعات بنوش، مراقب رودهات باش.
دقیقا وقتی سیگار را در مغزتان عمل میکنید، احتیاج به مراقبت ویژه از ذهنتان دارید. شما یک سوژه را از دنیای افکارتان درآوردهاید. اگر آنجا آنتیبیوتیک لازم بود، اینجا آنتیویروسهای ذهنی لازم هستند.

ترک سیگار یعنی سیمکشی دوبارهی مغز. یعنی واکنشهای الکتروشیمیایی متفاوت در تکتک سلولهای مغز.
ما تمام دنیا را با سلولهای مغزمان درک میکنیم و تصمیم میگیریم که چه کارهایی انجام بدهیم. پس ترک سیگار، یک تغییر بزرگ در درک دنیا و کیفیت تصمیمگیریهای ماست.

قلب شما دیگر به اضافهکاری مضاعف برای رساندن خون به نقاط مختلف بدن نیاز نخواهد داشت. چه در روابط جنسی، چه در بالا رفتن از کوه یا حتی چند پلهی ساده، آن باری که سیگار روی دوش قلب میگذاشت کاسته میشود.
سرعت پیر شدن پوستتان کاهش پیدا خواهد کرد، چیزی که مونوکسیدکربن موجود در دود سیگار آن را تسریع بخشیده بود.
طول دورهی درمان بیماریها، نسبت به زمانی که سیگار میکشیدید، به خاطر رهایی نیروی ایمنی بدن از سموم سیگار کاهش پیدا خواهد کرد. یعنی بدن با فراغ بال و آمادگی بالاتر در خدمت شما خواهد بود.
از مزایای خروج از فرقهی سیگاریها بهرهمند خواهید شد. معمولا افرادی که از پس ترک سیگار برمیآیند، بین خودشان احساسات مشترک پیروزمندانهای دارند و احساس برتری خاصی نسبت به گذشتهی خود خواهند داشت، مثل تازهنفسها.
داستانی برای تعریف کردن خواهید داشت. وقتی سیگار را ترک کنید، شما صاحب قصهای دربارهی غلبه بر یک دشمن سرسخت خواهید شد. این قصه را میتوانید تا همیشه بازآفرینی کنید و آن را تبدیل به منبعی برای اعتماد به خودتان کنید.

زمان آزاد بیشتری خواهید داشت. شاید باورتان نشود، اما اگر ۳۶۵ را ضربدر تعداد نخ سیگاری کنید که قبل از ترک میکشیدید و سپس عدد به دست آمده را ضربدر میزان دقیقهای کنید که صرف کشیدن سیگار میکردید، به یک عدد نجومی میرسید.
این عدد نجومی، زمان آزادشده از کل زندگی شما به ازای هر سال بعد از ترک سیگار خواهد بود. باورنکردنی است، اما این زمان آزاد میتواند شما را یک عالمه در زندگی جلو بیندازد.
باهوشتر رفتار خواهید کرد. هوشمندی یعنی توانایی حمل یک گرهی حلنشده به مدت طولانی، تا زمان پیدا کردن یک پاسخ مناسب. از وقتی دیگر با سیگار به احساسات خودتان پاسخ ندهید، در راستای باهوشتر شدن قدم برخواهید داشت، چرا که اجازهی پیدا کردن پاسخ مناسب به دغدغههای لحظهای خود را خواهید داد.

دو سال بعد از ترک سیگار، وقتی به دوستانتان نگاه میکنید، میبینید نقطهی اشتراکتان با بعضیها فقط سیگار بود. بعضیها بعد از ترک سیگارتان برای کار دیگری به شما زنگ نزدند. بعضیها برای حرف دیگری سراغ شما نیامدند.
سیگار پل ارتباطی میان شما با آن بعضیهاست که شبیه شما نیستند. فقط دود میگفتید با هم و دود میشنیدید.
ترک سیگار زنجیرهای پوسیدهی ارتباطی را قطع میکند و شما زودتر به جایی میرسید که متعلق به آنجا بودید. سیگار آدمهای خوب را در شرایط بد نگه میدارد.

بعد از ترک، تا آخر عمر با دیدن سیگار قطعا واکنش خواهید داشت. بیتفاوت نمیتوانید باشید.
اگر روی ماهیت این واکنش کار کنید، تبدیل به یک مرور خاطرهی بیتاثیر میشود، چیزی که به شما نمیچسبد. تبدیل به وسوسه و هوس سیگار کشیدن نمیشود.
حتی میتوانید با دیدن سیگار کشیدن دیگران، تحلیلشان کنید و خیلی راحت بگذرید: «سیگار میکشد، آها، الان مثل یک ربات اتوماتیک شده رفتارش. دست خودش نیست، هیپنوتیزم شده است.»
فکر از ذهن بیرون نمیرود، اما میشود آن فکر را دستکاری کرد. در مغز سیستمی داریم که افکار ما را اصطلاحا ورق میزند. موقع ورق زدن فکر سیگار، اگر چسبندگیاش را از بین نبرده باشیم، دستمان میرود سمت نخ بعدی، میرود سمت خرید پاکت بعدی سیگار.

وقتی آستانهی لازم، آن خط پایان اصلی را در ترک سیگار رد کنید، یکی دو سال اول بعد از ترک اصلا وسوسه ندارید. نهتنها وسوسه ندارید، بلکه به شدت عصبی هستید از این که چرا سیگار میکشیدید و به شدت گارد دارید.
زندگی بدون سیگار را عمیقا لمس میکنید و همه چیز جدید و نو است. بعد از یکی دو سال، وقتی دیگر ترک سیگار واقعی شما تثبیت شد، گاهی ممکن است با دیدن سیگار کشیدن دیگران، یک خاطرهی محو و بیاثر برای شما مرور شود. نهایتا با گوشهی لبتان یک پوزخند میزنید به همهی لحظاتی که یک روزگاری شما را درگیر میکرد، اما الان چقدر پیشپاافتاده است.
ترک واقعی، با زمینهسازی درست، این شکلی میشود. ترک سیگار واقعی، زمینهساز بزرگترین اعتمادبهنفسهاست.
بعد از ترک سیگار، حتی خیلی بعدتر، مثلا دو سال بعد، قبول کردن مجدد سیگار در حد یک پک هم خطاست. چون این یعنی سیگار میتواند همچنان شما را قانع کند.
ما با این قانع شدن مشکل داریم، مشکل همین متقاعد شدن شماست. پس یک پک و یک نخ، حکم همان هزار نخ را دارد، حکم سیگاری بودن شما.

ترک سیگار خالی آنقدر آش دندانگیری نیست که روحیه و هیجان و اراده و آرمان و آیندهنگری شما را ترغیب کند که آن را برای کل زندگی کنار بگذارید. خیلی سخت است.
آن آدمهایی در ترک سیگار موفقترند که وقتی دربارهی ترک سیگار فکر میکنند، ببینند جهت ترک سیگارشان در راستای چیست. هر چقدر با جزئیات بیشتری دربارهی این قضیه فکر کنید، آمار موفقیتتان در ترک سیگار بالاتر است.
ترک سیگار صرفا سیگار نکشیدن، به کجا وصل است؟ به چه وصل است؟ چه قرار است بشود؟
سیگار نکشم، من کی باشم؟ چه جور آدمی باشم؟
چه کنم؟ آیا وصل است به موفقیتهایی که در ذهنم برای خودم میخواهم داشته باشم؟

ما دربارهی چیزی صحبت میکنیم که با لمس با آن ارتباط برقرار کردهایم و به هر چیزی که لمسی با آن ارتباط برقرار میکنیم، وابستگیمان بیشتر است. خواه گرفتن دست کسی باشد که دوستش داریم، که دیرتر از دل آدم بیرون میرود.
خواه گوشی لمسی باشد که وقتی میافتد و میشکند، صاحبش گریه میکند. یا سیگاری باشد که همهاش لمس است، از تمام بدن عصبهایی به مغز کشیده شده است و مغز درگیرش میشود.
برای چنین چیزی، وقتی میخواهید ترکش کنید، یعنی این لمس را از خودتان میگیرید. سیگار را از میان انگشتانتان میگیرید، فندک زدن را از خودتان میگیرید و سیگار روی لبها را هم از خودتان میگیرید.
جای خالی همهی اینها درد دارد. دردش شاید فیزیکی نباشد، دردش روانی است.
برای این درد روانی، همانطور که تمام بدن با عصبهایش به مغز وصل است، شما هم باید از سوژههایی در ذهنتان عصبهای ذهنی به ترک سیگار وصل کنید. یعنی ترک سیگار را وصل کنید به یک سری موفقیتها و تصاویر، در راستای یک آیندهنگری، و با جزئیات دربارهاش صحبت کنید.
هر چقدر دربارهی جزئیات اتصال ترک سیگارتان به جنبههای موفقیتآمیز دیگر زندگیتان بیشتر صحبت کنید، احتمال موفقیت ترک سیگارتان بیشتر خواهد بود.

تا حالا شده است فیلمی ببینید که وسطش صفحه سیاه شود و با جملهای سفید بنویسد «پنج سال بعد»؟ کنجکاو میشوید که پنج سال بعد از آن اتفاق قرار است چه بشود. در فیلم زندگی شما، پنج سال بعد از ترک سیگارتان قرار است چه اتفاقی رخ بدهد؟
اگر در موقعیتهای مشابه پنج سال پیش قرار بگیرید، پنج سال بعد چه کار میکنید؟ به اتفاقهایی که قبلا میافتاد و به سیگارهایی که در فیلمها و در محیط اجتماع میبینید، چه واکنشی نشان میدهید؟
معمولا ما آدمها ترک سیگار را بسته شدن یک پرونده در زندگی میدانیم و میگوییم دیگر باید تمامش کرد و برود پی کارش. سیگار یک مزاحم است و قرار است پروندهی این مزاحم را ببندید، اما اگر بعدش پروندهی بزرگتری را برای همهی زندگیتان باز نکنید، ترک سیگار بعدها شما را شوکه خواهد کرد.
برای همین است که یک عالمه آدم سیگار را ترک میکنند و دو هفته، شش ماه یا ده سال بعد، ناگهان جایی اتفاقی میافتد که آنها را از تسلط بر خودشان بازمیدارد.
میپرسند «چی شد دوباره سیگار کشیدم؟ چی شد دوباره دلم سیگار خواست؟» چون پروندهای را بسته بودند، بدون این که پروندهی بزرگتری را باز کرده باشند.

یک تجربهی کوتاه از همین چند روز پیش خودم تعریف میکنم. میخواستم بروم از مغازهای خرید کنم، دیدم صاحب مغازه آن ساعت داشت سیگار میکشید. خیلی شیک و مجلسی از مغازه بیرون آمدم و گفتم «مرسی، الان میآیم» و رفتم مغازهی دیگری که میدانستم صاحبش اصلا هیچ وقت سیگار نمیکشد و از آنجا خرید کردم.
فکر میکنید چرا من پنج سال بعد از ترک سیگارم این کار را کردم؟ میترسیدم؟
نه. وسوسه میشدم؟
نه. این که دود سیگار او برایم ضرر داشته باشد هم برایم مهم بود، راستش یک کم بله، ولی باز هم دلیل اصلیاش این نیست.
دلیل اصلیاش «فرهنگ پاداش و تنبیه» است. چیزی که درون وجود آدم حکمرانی میکند و شما میتوانید آن را در اجتماع هم به کار ببرید.
تا حالا دیدهاید میگویند از دستفروشهای توی مترو چیزی نخرید؟ چون پولی که شما خرج میکنید یک پاداش است برای او. هر چیزی را که میخواهید زیاد شود، باید پاداشش بدهید و هر چیزی را که میخواهید کم شود، باید تنبیهش کنید.
اما من میگویم حتی از دستفروش مترو سوال هم نباید کرد، نپرسید «این چنده؟ جنسش چطور است؟» چون خرج کردن فقط پول نیست.
با پرسیدن سوال، توجهتان را هم خرج میکنید و این یک پاداش است و پاداش یعنی زیاد شدن.
وقتی من از آن مغازهای که صاحبش داشت سیگار میکشید بیرون آمدم، یعنی بیتوجهی کردم و بیخیال خرید از او شدم و این یک تنبیه است. آن مغازه با این حرکت من ورشکست نمیشود.
تصور کنید در شهری که زندگی میکنید، از جمعیت مثلا پنج میلیون نفریاش صد هزار نفر چنین رفتارهایی را در پیش بگیرند و روی یک سری اصول صحیح، رفتارهای پاداش و تنبیه را اعمال کنند. آن چیزهایی که خوب است زیاد میشود و آن چیزهایی که نامناسب است کم میشود و شما موفق به مهندسی محیط اطرافتان و شخصیسازی آن برای خودتان میشوید.
من در طول پنج سال بعد از ترک سیگارم از یک آدم منفعل به یک آدم مقتدر تبدیل شدم. این همان پروندهای است که میخواهم پنج سال بعد از ترک سیگار برای شما باز شود: از آدمی که از وسوسهها میترسد، به یک آدم مقتدری تبدیل شوید که به فکر تاثیرگذاری بر محیط اطرافش است.
چنین آدمی ابزارهایی به نام پاداش و تنبیه دارد و از آنها استفاده میکند تا آدمهایی مثل خودش را در این اجتماع زیاد کند. این یک رفتار بالغانه است. فردی بالغ میتواند تصمیم بگیرد محیطش را در دست بگیرد، پروندهها را باز کند و تغییرات بزرگ ایجاد کند.
بچهها همیشه به فکر آسیب ندیدناند، میترسند و ضعیفاند.
اگر شخصیت کودکانه در رفتار آدم بماند، در ادامهی زندگی هم همیشه در حال ترسیدن است: «وای، نکند سیگار نباشد، میترسم.
اگر سیگار نباشد تنها میشوم. اگر وسوسه بشوم و بدون سیگار اضطراب داشته باشم، چه؟» پس ترک سیگار حرکت از سمت انفعال به اقتدار است، از کودک بودن به بالغ بودن.
میدانید چه کسی میتواند برای همیشه سیگار را ترک کند؟ نه فقط پنج سال بعد، پنجاه سال بعد و اگر عمرش جاودان بود، پانصد سال بعد هم سیگار نمیکشید.
کسی که سررشته دستش است، قدرت دارد و بالغانه به تاثیر خودش آگاه است، نه به ترسهای خودش. او ترسهایش را به اقتدار خودش تبدیل کرده است.
در حال بارگذاری دیدگاهها…
برای ثبت نظر اول وارد حساب کاربریات شو.
نظر دادن در این بخش فقط برای خریداران دوره آزاد است. مشاهدهی دوره
نقشهی کامل مسیر ترک، قدمبهقدم، از اولین تصمیم تا زندگی بدون سیگار، با جلسههای صوتی و مأموریتهای عملی.
توضیحات دوره را ببینم