اگر ریه‌‌ات کهنه شده باشد..‌. به اسم تازه‌نفس خوب فکر کن:

این اسم از یکی از اشعار سهراب سپهری گرفته شده:

«غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست، همیشه با نفس تازه راه باید رفت»

ببین: مثل پوستی که بعد از زخم خوردن به مرور خودش را بازسازی می‌کند،

ریه‌ات هم خوب شدن را بلد است، منتها به شرطی که تو جلویش را با خریدن پاکت بعدی سیگار سد نکنی…
می‌دانی؟

تا وقتی دود وارد بدنت می‌شود، ریه دائم خودش را با خلط محافظت می‌کند که از کار نیفتد!
اینطوری است که سینه‌ات مدام سنگین‌تر می‌شود و نفس‌تنگ‌تر می‌شوی. هر چه عادت سیگار مزمن‌تر بشود، ریه‌ات فرسوده‌تر خواهد شد و حجم اکسیژن دریافتی کمتر.

در ادامه، وقتی اکسیژن کمتری به مغز برسد پس اعصاب و روان و قوه‌ی تعقلت هم که خرج‌شان اکسیژن است ضعیف‌تر می‌شوند…

به همین خاطر پس از روزهای اول ترک سیگار،

وقتی نیکوتین: این افسون مصنوعی، از خون تو پاک می‌شود، با ذهنی محدود و اعصابی خورد و خاک شیر مواجه می‌شوی. می‌پرسی چرا؟
چون بعد از ترک سیگار حالا بدنت با عواقب سیگار روبرو می‌شود:

اکسیژن کم است، نیکوتین هم نیست که آرامت کند!

پس درک سیگار تازه بعد از ترک سیگار برایت اتفاق می‌افتد.
آیا به این مرحله، به این سطح از درک ‌می‌رسی؟ دوستان حاضر در دوره‌ دارند یاد می‌گیرند و برایش تلاش می‌کنند:

 ریه را هروقت از دود بگیری، تازه نیست، اما تا یک‌ سنی، خوب بلد است تازه شود…